ANKARA- 26.01.2026- Altın fiyatları 26 Ocak’ta rekor kırarak ons başına beş bin 100 doların üzerine çıktı. Tarihi yükselişin arkasında, artan jeopolitik gerilimler ve dalgalı piyasalar karşısında yatırımcıların güvenli liman arayışı yer alıyor.

ABD-Avrupa ticari anlaşmazlıklarının tırmanması, olası gümrük tarifeleri ve genel politika belirsizliği, riske karşı kalkan olarak altına olan talebi hızlandırıyor.

Parasal tarih uzmanı Claudio Grass, Sputnik’e konuştu.

Bu, küresel düzende köklü bir değişim… 2025’ten bu yana, ABD Merkez Bankası hariç neredeyse tüm merkez bankalarına baktığımızda, yeni ama aynı zamanda eski dünya rezerv parası fiziki altın haline geldi… Eski bir söz vardır: ‘Altına sahip olan, kuralları koyar.

Arz daralıyor, yeni keşifler azalıyor

Altında zirve geride kaldı. Yıllık madencilik üretimi 2018’den bu yana yaklaşık 3 bin ton seviyesinde durgun. ABD Jeoloji Araştırmaları Kurumu’na göre dünyada takı, külçe ve kasalarda dolaşımda yaklaşık 190 bin ton altın bulunuyor. Sektör tahminleri, ekonomik olarak çıkarılabilir altın miktarının 50-60 bin ton civarında kaldığını gösteriyor; bu da mevcut üretim hızında yaklaşık 20 yıl demek. 

Yeni büyük keşiflerin sayısı da sınırlı

2020’den bu yana yalnızca beş büyük yatak bulundu; toplamı yaklaşık 17 milyon ons. 2023 ve 2024’te ise hiç büyük keşif yapılmadı. Üstelik cevher kalitesi de düşüyor: 1960’larda ton başına 10 gram civarında olan oran, bugün 1 gramın altına indi. 

Rezervler birkaç ülkede yoğunlaşıyor

Dünyadaki en büyük çıkarılmamış altın rezervleri az sayıda ülkede toplanmış durumda:

Avustralya: Yaklaşık 12 bin ton

Rusya: Yaklaşık 12 bin ton

Güney Afrika: Yaklaşık 5 bin ton

ABD: Yaklaşık 3 bin ton

Çin: Yaklaşık 3 bin100 ton

Yalnızca Rusya ve Avustralya, bilinen çıkarılmamış altının yaklaşık yüzde 38’ini elinde tutuyor; bu miktarın bugünkü fiyatlarla değeri 7 trilyon doların üzerinde.

Dünya’nın çekirdeğinde çok daha fazla altın bulunabileceği düşünülüyor, ancak bu kaynaklara ulaşmak mümkün değil.

Geri dönüşüm ise kısmi bir destek sağlıyor: Yıllık arzın yüzde 25–30’u eski takılar ve elektronik atıklardan geliyor; ancak geri dönüştürülen metal, yeni madencilik üretiminin yerini tutamıyor.