ANKARA- 27.03.2026- Dünya genelinde sahne sanatlarının toplumsal ve kültürel etkisini vurgulamayı amaçlayan 27 Mart Dünya Tiyatro Günü, bugün 100’den fazla ülkede çeşitli etkinliklerle kutlanıyor. Sahnenin tozunu yutanlar ile seyircileri bir araya getiren bu özel gün, tiyatronun insanlık tarihindeki kadim yerini yeniden hatırlatıyor.

Dünya Tiyatro Günü tarihçesi ve 27 Mart

Dünya Tiyatro Günü'nün temelleri 1961 yılında UNESCO bünyesindeki Uluslararası Tiyatro Enstitüsü (ITI) tarafından atıldı. Kutlamalar için 27 Mart tarihinin seçilmesi, Paris’te düzenlenen ve dünya tiyatrosunun en prestijli buluşmalarından biri kabul edilen "Uluslar Tiyatrosu" (Théâtre des Nations) festivalinin 1962 yılındaki açılış gününe dayanıyor.

İlk kez 1962 yılında kutlanmaya başlanan bu günün en önemli geleneğini, dünya çapında tanınmış bir sanatçının kaleme aldığı Uluslararası Bildiri oluşturuyor. Tarihteki ilk bildiriyi Fransız şair ve oyun yazarı Jean Cocteau kaleme aldı.

2026 mesajları Willem Dafoe ve Metin Deniz tarafından hazırlandı

2026 yılı için uluslararası bildiri metnini Amerikalı aktör ve tiyatro insanı Willem Dafoe hazırladı. Dafoe mesajında, dijitalleşen ve bölünen dünyada tiyatronun insanları fiziksel olarak aynı mekanda buluşturma gücüne dikkat çekti. Tiyatronun ticari bir eğlenceden ziyade şaşkınlık ve sorgulama alanı olduğunu vurguladı.

Dafoe mesajında şu ifadeleri kullandı:

"Ben esas olarak film oyuncusu olarak tanınan bir aktörüm. Ancak köklerim derinden tiyatroya dayanıyor. 1977-2003 yılları arasında New York'taki The Performing Garage'da özgün eserler yaratıp sahneleyen ve dünya çapında turneler düzenleyen Wooster Grubu üyesiydim. Ayrıca Richard Foreman, Robert Wilson ve Romeo Castellucci ile de çalıştım.

Şimdi ise Venedik Tiyatro Bienali'nin sanat yönetmeniyim. Bu göreve atanmam, dünyadaki olaylar ve tiyatroya geri dönme arzum, tiyatronun eşsiz olumlu gücüne ve önemine olan inancımı güçlü bir şekilde şekillendirdi. New York merkezli tiyatro topluluğu Wooster Group'taki ilk mütevazı başlangıcımda, tiyatromuzdaki bazı gösterilere genellikle çok az seyirci gelirdi. Genellikle kural eğer seyirci sayısından fazla oyuncu varsa, gösteriyi iptal etmeyi seçebilirdik. Ama bunu asla yapmadık. Topluluk üyelerinin çoğu tiyatro eğitimi almamıştı, ancak farklı disiplinlerden ve tiyatro yapmak için bir araya gelen insanlardı; bu nedenle "gösteri devam etmeli" gerçekten bizim sloganımız değildi, ancak halkla buluşmamızı sürdürme yükümlülüğümüzü hissettik.

Genellikle gündüzleri prova yapar, akşamları ise üzerinde çalışmaya devam ettiğimiz materyali sergilerdik. Bazen bir gösteri üzerinde yıllarca çalışırken, eski performanslarımızın turneleriyle geçimimizi sağlardık. Bir eser üzerinde yıllarca çalışmak benim için çoğu zaman sıkıcı hale gelirdi ve provaları biraz yorucu bulurdum, ancak bu çalışma aşamasındaki gösteriler her zaman heyecan vericiydi - küçük izleyici kitlesi, yaptığımız şeye olan ilgi düzeyinin olumsuz bir göstergesi olsa bile. Bu olay bana, sayıca az olsalar bile, izleyicilerin tanık olarak tiyatroya anlam ve hayat verdiğini fark ettirdi. Kumarhanedeki tabelada yazdığı gibi, "KAZANMAK İÇİN HAZIR BULUNMANIZ GEREKİR." Yaratım sürecinin gerçek zamanlı paylaşılan deneyimi gözlemlenebilir ve tasarlanabilir ancak her zaman farklıdır; bu da kesinlikle tiyatronun en belirgin gücüdür.

 2026 yılı için uluslararası bildiri metnini Amerikalı aktör ve tiyatro insanı Willem Dafoe hazırladı. Dafoe mesajında, dijitalleşen ve bölünen dünyada tiyatronun insanları fiziksel olarak aynı mekanda buluşturma gücüne dikkat çekti. Tiyatronun ticari bir eğlenceden ziyade şaşkınlık ve sorgulama alanı olduğunu vurguladı.

Dafoe mesajında şu ifadeleri kullandı:

"Ben esas olarak film oyuncusu olarak tanınan bir aktörüm. Ancak köklerim derinden tiyatroya dayanıyor. 1977-2003 yılları arasında New York'taki The Performing Garage'da özgün eserler yaratıp sahneleyen ve dünya çapında turneler düzenleyen Wooster Grubu üyesiydim. Ayrıca Richard Foreman, Robert Wilson ve Romeo Castellucci ile de çalıştım.

Şimdi ise Venedik Tiyatro Bienali'nin sanat yönetmeniyim. Bu göreve atanmam, dünyadaki olaylar ve tiyatroya geri dönme arzum, tiyatronun eşsiz olumlu gücüne ve önemine olan inancımı güçlü bir şekilde şekillendirdi. New York merkezli tiyatro topluluğu Wooster Group'taki ilk mütevazı başlangıcımda, tiyatromuzdaki bazı gösterilere genellikle çok az seyirci gelirdi. Genellikle kural eğer seyirci sayısından fazla oyuncu varsa, gösteriyi iptal etmeyi seçebilirdik. Ama bunu asla yapmadık. Topluluk üyelerinin çoğu tiyatro eğitimi almamıştı, ancak farklı disiplinlerden ve tiyatro yapmak için bir araya gelen insanlardı; bu nedenle "gösteri devam etmeli" gerçekten bizim sloganımız değildi, ancak halkla buluşmamızı sürdürme yükümlülüğümüzü hissettik.

Genellikle gündüzleri prova yapar, akşamları ise üzerinde çalışmaya devam ettiğimiz materyali sergilerdik. Bazen bir gösteri üzerinde yıllarca çalışırken, eski performanslarımızın turneleriyle geçimimizi sağlardık. Bir eser üzerinde yıllarca çalışmak benim için çoğu zaman sıkıcı hale gelirdi ve provaları biraz yorucu bulurdum, ancak bu çalışma aşamasındaki gösteriler her zaman heyecan vericiydi - küçük izleyici kitlesi, yaptığımız şeye olan ilgi düzeyinin olumsuz bir göstergesi olsa bile. Bu olay bana, sayıca az olsalar bile, izleyicilerin tanık olarak tiyatroya anlam ve hayat verdiğini fark ettirdi. Kumarhanedeki tabelada yazdığı gibi, "KAZANMAK İÇİN HAZIR BULUNMANIZ GEREKİR." Yaratım sürecinin gerçek zamanlı paylaşılan deneyimi gözlemlenebilir ve tasarlanabilir ancak her zaman farklıdır; bu da kesinlikle tiyatronun en belirgin gücüdür.

Tiyatro, sosyal ve politik açıdan, kendimizi ve dünyayı anlamamız için hiç bu kadar önemli ve hayati olmamıştı. Görmezden gelinen en büyük sorun, bağlantı kurmayı vaat eden ancak insanları birbirinden ayırıp izole eden yeni teknolojiler ve sosyal ağlar. Sosyal medya hesabım olmasa bile bilgisayarımı her gün kullanıyorum, hatta kendimi oyuncu olarak Google'da aradım ve bilgi edinmek için yapay zekaya da başvurdum. Ancak insan temasının cihazlarla kurulan ilişkilerle yer değiştirme riskini görmezden gelmek için kör olmak gerekiyor. Bazı teknolojiler bize faydalı olsa da, iletişimin diğer ucunda kimin olduğunu bilmeme sorunu oldukça derin ve doğruluk ile gerçeklik krizine katkıda bulunuyor. İnternet sorular ortaya çıkarabilse de, tiyatronun yarattığı hayranlık duygusunu çok nadiren yakalayabiliyor. Dikkat, katılım ve etki-tepki çemberinde bulunanların kendiliğinden oluşturduğu bir topluluk duygusuna dayanan bir hayranlık hissi.

Bir oyuncu ve tiyatro yapımcısı olarak tiyatronun gücüne olan inancımı koruyorum. Giderek daha fazla bölünmüş, kontrol altında ve şiddet dolu bir dünyada, tiyatro yapımcıları olarak bizim görevimiz, tiyatronun yalnızca eğlence amaçlı bir ticari kuruluş olarak dikkat dağıtma yoluyla yozlaşmasından veya geleneklerin körü körüne kurumsal koruyucusu olmaktan kaçınmak, aksine insanları, toplulukları, kültürleri birbirine bağlama ve her şeyden önce nereye gittiğimizi sorgulama gücünü beslemektir... Büyük tiyatro, düşünme biçimlerimizi sorgulamak ve arzuladığımız şeyleri hayal etmeye cesaretlendirmekle ilgilidir.

Bizler sosyal hayvanlarız ve biyolojik olarak dünyayla etkileşim kurmak üzere tasarlanmışız. Her duyu organı bir karşılaşma kapısıdır ve bu karşılaşmalar sayesinde kim olduğumuza dair daha derin tanımlamalara varırız. Tiyatro, bütüncül bir sanat formu olarak, öykü anlatımı, estetik, dil, hareket ve sahne tasarımı aracılığıyla bize geçmişi, bugünü ve dünyamızın nasıl olabileceğini gösterebilir."

Türkiye'de ise 27 Mart günü, geleneksel olarak Devlet Tiyatroları ve Şehir Tiyatroları'nın oyunlarını halka ücretsiz sergilemesiyle kutlanıyor. 2026 Ulusal Bildirisi'ni kaleme alan usta sahne tasarımcısı ve yönetmen Metin Deniz, bildirisinde sanatın savaş karşıtı doğasını ve yaratıcılığın toplumsal barışı nasıl beslediğini ifade etti.

Metin Deniz,27 Mart Dünya Tiyatro Günü için mesajında şunları paylaştı:

27 Mart Dünya Tiyatro Günü Kutlu olsun.

Sahne tasarımcısı ve yönetmenim. 1960 yılından beri bu işi yapmaktayım.

Bütün dünyanın tedirginlik içerisinde olduğu, ülkemizdeki adalet, hukuk ve benzeri tartışmaların alıp başını gittiği bu günlerde Dünya Tiyatro Günü nasıl yorumlanabilir?

Sanat ve savaş birbirine karşıdır.

İnsan da (insan olan) savaşa karşıdır.

İnsan sanatı sever, sanata düşkündür.

İnsan sanat için vardır.

İnsansız sanat olmaz, sanatı olmayan bir toplum da olmaz.

Toplumlar ise, asıl sanat aracılığıyla birbirleriyle tanışırlar, ilişki kurarlar, hesaplaşırlar. Tiyatro bu tanışıklığı, asırlardır var olan gücüyle sürdürür. Tiyatronun bu ilişkiyi sürdürebilmek için kullandığı araç ise insandır.

Tiyatro her zaman insanı sorgular. İnsandan aldığını insana verir. Sahnelenen her şey insanın kendi gerçeğidir. Jon Fosse’nin dediği gibi, “Tiyatro düşünmediklerimizi hatırlatıp, düşündüklerimizi irdelememizi sağlar.”

Örneğin, tiyatro sahnesinde deniz yoktur. Tiyatronun gücüyle insanlar, olmayan denizi görürler ve yaşarlar.

Tiyatro en yalın biçimde yaratıcılığı önemser, her insanda olan yaratıcılık gücünü pekiştirir, geçmişi hatırlayıp geleceğin planlanmasını sağlar. Dahası, isterse geleceği değiştirebilir.

Kısaca, zaman içinde sanat savaşı döver.

Uluslararası Tiyatro Enstitüsü, bu özel günün hedeflerini tiyatro sanatını tüm dünyada tanıtmak ve görünürlüğünü artırmak, hükümetlerin ve karar vericilerin, tiyatronun toplumsal gelişimdeki önemini anlamasını sağlamak, tiyatro toplulukları arasındaki uluslararası dayanışmayı ve bilgi paylaşımını güçlendirmek ve sanat aracılığıyla insanlar ve kültürler arasında barışçı bir köprü kurmak olarak açıklıyor