Bizim çocukluğumuzda çocuk hakları yoktu.
En büyük hakkı rahmetli babam verirdi.
Biraz yaramazlık yaptığımızda akşam babam işten geldiğinde annem bizi göstererek, bizi babama şikayet ederdi.
Bizde ne olacağını bilir, hakkımızda ne karar verilmişse, babamın kararını uygulamasını gayet uslu bir şekilde beklerdik.
İçimizden bir ses “Ders çalış”derdi, biz ise defteri kitabı açar,karşımızdaki açık televizyonu seyrederdik.
Çünkü evimiz küçük ve sobalı olduğu için başka türlü davranma olanağımız yoktu.
Özel odalarımız yoktu. Bizim sevdalarımız da platonikti ve hiç bir zaman karşımızdaki kişi sevdamızı bilmezdi...
Bizim mahallede hırsızlık olmazdı .Gecekondu mahallesinde oturuyorduk.
Mahallenin asayişi ve özellikle genç kızların namusu ve çocukların güvenliği genç abilere aitti.
Resmi kıyafetli polis, zabıta ve asker gördüğümüz zaman çok saygılı olurduk.
Ve sevinirdik…
Sabah okula gider,dersler bittiğinde eve gelir, içeri girmeden çantamızı bırakıp, oyun oynamaya koşardık.
Eski patlak bir plastik topun içine gazete kağıtları doldurur yada kesik limon biçiminde çemberler çizilmiş çizgilerin içinde heyecanla mutlu bir şekilde oyun oynardık.
Çokda kalabalıktık…
Kızlar geldiğinde saklambaç, yakantop,kutu kutu pense,aç kapıyı bezirgan başı, yağ satarım bal satarım,mendil kapmaca, körebe, tıp, köşe kapmaca,tavşan kaç tazı tut, elim sende, çelik çomak, ortada sıçan, misket (bilye),beş taş istop,ip atlama, üşüdüm üşüdüm, sapan yapıp hedefe atma,lades gibi bir çok oyun oynardık...
Aslında çok zengin bir oyun kültürümüz ve hayallerimiz vardı.
Mesela, alt ıarkadaş yaklaşık 10 km civarı yürür, 19 Mayıs Stadyumunun yanında bulunanYaşar Doğu Güreş Kulübüne gider, antrenman yapar, eve kadar aç susuz yürür ve mükafat olarak sana yağı yada salça sürülü ekmek yiyerek günü geçirir,vakit kalırsa yine top oynamaya koşardık..
Mutluyduk be abi...
Ercan Akpınar
