Bugün kullandığımız telefon, bindiğimiz araba, ödediğimiz elektrik faturası bu değişimin açık göstergesi. Bu artık bir teori değil, günlük hayatın kendisi. Çünkü mesele teknoloji değil, gücü kimin yönettiği.
Bu dengede durum net.
Çin kazandı.
Sadece öne geçmedi. Yarışı geçti.
Askeri teknolojide, sağlık sistemlerinde, yapay zekâda, üretimde ve veri gücünde Çin belirleyici konumda. Dünya çalışıyorsa, bu sistemlerin önemli bir kısmı Çin merkezli çalışıyor. Bu bir yorum değil, fiilî bir durum.
Avrupa’da fabrikalar duruyor. Almanya’da otomotiv hatları aksıyor. Amerika’da teknoloji şirketleri parça bulamıyor. Sebep değişmiyor. Tedarik zinciri kopuyor. Zincirin kilidi Çin’in elinde.
Bu denge tek cümleyle özetlenebilir.
Teknoloji gitti, enerji kaldı.
Bu, mutlak bir üstünlük değil; yönü değişen bir güç dengesidir.
Sorun tam burada başlıyor. Çünkü teknoloji sadece ilerleme değildir. Teknoloji güçtür, bağımsızlıktır, geleceği belirleme yetkisidir. Teknolojide geriye düşen, askeri ve siyasi olarak da geriye düşer.
Amerika bunun farkında ve buna göre pozisyon alıyor. Ancak teknoloji savaşı kısa sürede kazanılmaz. Bu yarış yıllar alır, hatta on yıllar. Bu nedenle Amerika başka alanlara yöneliyor. Enerjiye, suya ve tarıma.
Bu noktada ideoloji ya da değer dili yok.
Hayati kaynak olan her yer vazgeçilmez kabul ediliyor.
Venezuela, Irak, İran, Suriye ve Irak Kürt Bölgesi bu nedenle sürekli gündemde. Ortak noktaları enerji. Ancak mesele sadece enerjiyle sınırlı değil.
Geleceğin asıl kavgası su ve tarım üzerinden yürüyor. İçilebilir su kaynakları ve verimli topraklar artık askeri üslerden daha değerli. Bu nedenle savaşmadan, parayla ve teknolojiyle suyu ve tarımı kontrol altına alan küresel su ve tarım şirketleri öne çıkıyor. Su ve tarım teknolojileriyle üretim süreçleri, finansman ve fon mekanizmalarıyla tarım arazileri ve gıda zinciri yönetiliyor. Silah yok, gürültü yok. Ama sonuç değişmiyor.
Bu resme Grönland eklendiğinde tablo tamamlanır. Grönland yalnızca enerji ve jeopolitik bir alan değil. Aynı zamanda dünyanın en büyük tatlı su rezervlerinden biri. Buzulların içindeki bu su, geleceğin en kritik kaynağıdır.
TRUMP’IN BU COĞRAFYALARA YÖNELMESİNİN NEDENİ,
ÇİN’E KARŞI TEKNOLOJİDE KAYBEDİLEN SAVAŞI ENERJİYLE TELAFİ ETMEKTİR..
Petrol ve gaz biter.
Ama susuzluk başladığında hiçbir teknoloji çalışmaz.
Tablo açıktır. Çin teknolojiye hükmeder. Amerika ise enerjiye, suya ve gıdaya tutunur. Buradaki strateji nettir: Teknolojiyi yöneten başka bir güç karşısında, hayati kaynaklarla denge kurmak.
Bu bir saldırı değil, güç telafi çabasıdır. Ancak kalıcı değildir. Tarih nettir. Enerji, su ve gıda vazgeçilmezdir. Ama yönü belirleyen her zaman teknolojidir.
Enerji gücü taşır.
Su hayatı taşır.
Tarım toplumu ayakta tutar.
Teknoloji ise hepsini yönetir.
Amerika bugün enerji, su ve tarımla zaman kazanmaya çalışıyor. Kaybettiği teknolojik üstünlüğü telafi etmek için önümüzdeki yılları satın almak istiyor. Bunun da bir sınırı var. En fazla elli yıl. Uzun vadede kazanan, kaynakları elinde tutan değil, teknolojiyi yöneten olur.
Büyük güçler kavga ederken, diğer ülkeler için en hayati konu bu kavgayı doğru okumaktır.
Dünya yeni bir döneme girdi. Sessiz ama geri dönülmez bir güç kayması yaşanıyor. Herkes elindeki imkânla tutunmaya çalışıyor. Kimi teknolojiyle, kimi enerjiyle, kimi suyla.
Asıl ayrım burada.
Sadece izleyenlerle,
ne olup bittiğini gerçekten anlayanlar arasında.
Ve bu fark, önümüzdeki yılların kazananını belirleyecek.
Vatan sevgisi, dünyayı doğru okumayı gerektirir.
ÇETİN AY
CEO
