Çevremizdeki birçok mutsuzluğun asıl nedeni,
İlişki karmaşasından kaynaklanıyor.
Kadın, yeterince eşinden sevgi alamazsa, aldığı sevgiyi çoğaltıp karşılık veremezse,
Dişilik ve annelik özelliklerini tam verimli kullanamaz.
Sevgi enerjisini eksik alan erkek ise,
Hayatın zorluklarında yenilip güçsüz kalabilir…
Öte yandan erkek - kadın ilişkilerinde eşlerin birbirlerinin rolünü üstlenmesi,
Hep yanlışlara neden olur…
Hani hep duyarız;
“Biz oğlumla arkadaş gibiyiz,
Kızımla ben, anne- kız gibi değil arkadaşızdır.
Ben hem anneyim, hem de babalık yapıyorum.
Çocuğu ben büyüttüm, babası hiç ilgilenmez.”
Hepsi yanlıştır!
Hepsi hatalıdır!
Hiçbir baba oğluyla arkadaş gibi olamaz!
Hiçbir anne, kızıyla kız arkadaşları gibi olamaz,
Olması da mümkün değildir…
Arkadaşla sınırsız konuda sohbet edilir, çocuğunla edemezsin,
Oğul, babasını gördüğü yerde saygısını göstermek zorundadır.
“Benim oğlum arkadaşım gibidir” dersen; odada istediği yere uzanıp yatar,
Yemek masasında başköşeye oturur, babanın vermesi kararlara karışır…
Bu durumlar da bizim gelenek ve göreneklerimize uygun değildir..
*
Değişmeyen bir doğru daha vardır
Hiçbir gelin,
Kayınvalidesini ne kadar çok severse sevsin,
Annesi gibi sevmediği gibi,
Hiçbir kadın da,
Gelinini kızı kadar sevmediği gerçektir...
Herkesin rolü ve görevi ile verdiği duygu farklıdır.
“Seni kızım kadar çok seviyorum.”
“Seni annem kadar çok seviyorum.”
“Kardeşimden önce sen gelirsin!”
İstisnalar olabilir ama bu sözlerin içi boştur!
Yalandır!
*
Öte yandan dışarda çocuğuyla çay kahve içmek,
Oyunlar oynamak, baş başa özel alışverişlere gitmek
Arkadaşlık değildir, olması gereken ilişkilerdir.
Bunları karşılaştırmakta yanlıştır, gereksizdir.
Tıpkı kadınla erkeği karşılaştırmak gibi…
Kadın – erkek rakip değil, birbirini tamamlayandır
Yaşam, ikisinin ortaklığından gelişir…
Öyle süper anne, süper baba gibi bir şey de yoktur.
Anne, anne olsun; baba, baba olsun yeter.
Ve annenin babanın kötüsü de asla olmaz,
En iyisi, en mükemmeli kişinin kendi anne babasıdır.
Tanrı hiç kimseyi anne babasız bırakmasın!
