İlişkilerde en çok yanlış anlaşılan kavram, “bir olmak” idealidir. Bir olmanın, iki ruhun birbirine karışması değil; iki ayrı varlığın birbirine alan açabilmesi olduğu çoğu zaman unutulur. Sevgi, iç içe geçmek değil, yan yana durabilmektir aslında.
Birçok insan için “sevdiğini üzmemek” adı altında başlayan fedakârlık, zamanla kendi iç sesini susturmaya dönüşür. En başta küçük jestler, sonra sessiz kabullenişler, ardından gönülsüz onaylar gelir. Kişi farkında olmadan, kendini ilişkide eriten bir şekle bürünür. Ve en kötüsü, bunu sevgiyle karıştırır.
Sınır ihlali her zaman yüksek sesle yaşanmaz; çoğu kez konuşulmayan cümlelerde gizlidir: “Önemli değil, ben hallederim.” “Sen üzülme, ben razıyım.” “Boşver, nasıl istersen öyle olsun.”
Bu cümleler dışarıdan olgunluk gibi görünür, ama içeride bir yerlerde kişi kendi payına düşen varlığı azar azar kaybeder. Birinin ihtiyaçları uğruna kendi duygularının rafta bekletilmesi, uzun vadede incelik değil, ihmal olur.
Gerçek yakınlık, sınırsızlık değildir; aksine her iki tarafın da kendi alanını koruyabilmesi demektir. Çünkü sınır, ilişkide duvar değil, nefes penceresidir. Boğmadan, tüketmeden, birbirine karışmadan soluyabilmenin imkânı.
Ruhsal yorgunluğun kaynağı çoğu zaman “fazla vermek” değil, kendine hiç pay bırakmamaktır. Sevgiye hizmet eden fedakârlık ile, kendini yok sayan kabulleniş arasında ince ama belirleyici bir çizgi vardır.
Bir ilişkinin sağlıklı ilerleyebilmesi için:
· Hayır diyebilmek, taraflardan birini dışarıda bırakmak değil,
· Beklentileri açıkça konuşmak, sorun çıkarmak değil,
· Kendi ihtiyacını ifade etmek, bencillik değil,
· Yorgunluğu dile getirmek, zayıflık değil,
· Alan talep etmek, sevgisizlik değildir.
Tam aksine, bunlar sevgiyi yaşatmanın, sürdürülebilir kılmanın temel disiplinidir.
Unutulmamalı ki: Deniz, kıyıya dokunur ama onu bütünüyle yutmaz. Ağaç, gölge verir ama başka köklerin varlığını inkâr etmez. İnsan da sevdiğini kuşatmadan sevebilmeyi, kendini tüketmeden verebilmeyi öğrenmelidir.
Ve bazen en doğru yakınlık, iki kişinin birbirini kaybetmeden birbirine gönül verebilmesidi
