Bir milletin kaderi çoğu zaman görünmeyen yerlerde şekillenir. Bunun bir mekanı, şekli, şemali, tarifi de yoktur. Ne ticaret belirler bunu, ne de siyaset. Bu öyle bir cevherdir ki ancak “Ruh Kökü” ifadesi bunu tanımlar.
Kader, milletin ruhunda yazılır. Eğer bir millet ruh köklerini unutursa, en yüksek binaları da yapsa, en güçlü orduları da kursa, içten içe çökmeye başlar. Çünkü kökü kuruyan ağacın dalları bir süre yeşil görünse de kaderi bellidir.
Bizim meselemiz de tam burada başlıyor.
Bugün Türk milletinin önünde yeni bir çağın kapısı aralanırken, asıl sormamız gereken soru şudur: Bu kapıdan kim olarak geçeceğiz? Köklerini unutmuş bir kalabalık olarak mı, yoksa tarihinin ruhunu taşıyan bir millet olarak mı?
Büyük atılımlar tesadüflerle yapılmaz. Onların ardında derin bir idrak, sağlam bir karakter ve köklü bir ruh vardır.
Her şeyden önce bir millet kendi “ruh köklerini keşfetmek” zorundadır.
Bu kökler sadece tarih kitaplarında duran birkaç hatıradan ibaret değildir. Bu kökler; Bilge Kağan’ın millete seslenişinde, Ahmed Yesevî’nin irfanında, Alparslan’ın cesaretinde, Fatih’in ufkunda saklıdır. Bir millet bu ruhu yeniden idrak ettiğinde kendisini yeniden tanır. Kendini tanıyan millet ise yönünü kaybetmez, istikamet alır, menzile varır.
Fakat ruh köklerini hatırlamak tek başına yetmez. O ruhu taşıyacak “ufuk açıcı bir eğitim sistemi” kurmak gerekir. Ezberle büyüyen bir nesil sadece bilgiyi tekrar eder, fakat düşünen bir nesil dünyayı değiştirir. Eğitim dediğimiz şey sadece diploma dağıtan bir mekanizma değildir. Eğitim, bir milletin geleceğini yoğuran büyük bir atölyedir. Eğer o atölyede şahsiyet işlenmezse, ortaya çıkan şey insan değil kalabalık olur.
İşte bu yüzden bir sonraki adım daha da önemlidir: “Ruh köklerini özümsemiş bir gençlik yetiştirmek.”
Gençler sadece geçmişin hikâyelerini dinleyen değil, o ruhu damarlarında hisseden bir nesil olmalıdır. Tarihini bilen ama geleceğe yürüyen bir gençlik…
Kimliğini taşıyan ama çağın ilmini de kuşanan bir gençlik…
Çünkü büyük medeniyetler ancak böyle nesillerin omuzlarında yükselir.
Fakat düşünce nefes alamazsa, hiçbir millet gerçek anlamda büyüyemez. Bu yüzden “fikir özgürlüğü” bir lüks değil, bir zarurettir.
Fikirlerin önüne duvar örülen toplumlarda zihinler körelir. Oysa büyük fikirler çoğu zaman tartışmaların, arayışların ve cesur düşüncelerin içinden doğar. Korkmayan zihinler olmadan büyük yürüyüşler başlamaz.
Ve nihayet bütün bunların sonucunda ortaya çıkması gereken bir kuşak vardır.
Öyle bir kuşak ki bu dünyada yaşayacak ama bu dünyanın esiri olmayacaktır. Makamın, paranın, şöhretin peşinde sürüklenen bir kalabalık değil, hakikatin izini süren bir öncü nesil…
Kalbi değerlerle dolu, aklı ilimle aydınlanmış, iradesi sağlam bir kuşak…
İşte milletlerin istikbalini tayin eden insanlar böyle yetişir.
Tarih bize şunu açıkça göstermiştir: Milletler önce ruhla yükselir.
Eğer ruh köklerimizi yeniden keşfeder, eğitimimizi bu ruh üzerine kurar, gençliğimizi bu bilinçle yetiştirir ve düşüncenin önündeki engelleri kaldırabilirsek, o zaman yeni bir çağın kapısını aralayabiliriz.
Bir millet kendi köklerinden güç aldığında, artık hiçbir rüzgâr onu deviremez.
Ve belki de tam o zaman, uzun zamandır beklediğimiz o büyük yürüyüş yeniden başlayacaktır.
