Toplumsal meselelerimizin çözümünde Diyanet ve caminin/mescidin rolünü ve bu rolü hakkı ile yerine getirip getirmediğini sorgulamak zorundayız.
89 bin 817 camimiz, 657 no’lu kanuna tâbi 137 bin din görevlisi mevcut.
Sormalıyız:
Camiler ve cami görevlileri, bulundukları zeminde toplumsal meselelerin ne kadar içindeler?
Ve sormalıyız:
Bu kadar büyük imkânın içinde, özellikle genç neslin İslâm’la olan ilişkilerinde soğumanın temel sebebi nedir?
Nerede eksik var?
Diyanet İşleri Başkanlığı yeni zamanı doğru okuyor mu?
Ve yeni zamana cevap verecek bir dil üretebiliyor mu?
Beraberinde “din” odaklı hareket eden yapılar kendilerini sorguluyor mu nerede eksik yapıyoruz sorması gerekiyor?
Ve hep birlikte;
Din-toplum ilişkisinde
Din-devlet ilişkisinde
Din-birey ilişkisinde
toplumun bütün kesimlerine -ayırt etmeden- cevap verebilecek kabiliyette ve pozitif bir eylem planı ortaya koyabiliyor mu?
Bunları sormak ve konuşmaktan uzak durulursa, din-birey ilişkileri, küresel paganist-şeytanist yapının ILIMLI İSLAM gibi İSLAMSIZ İSLAM (CHRİSİSLAM) politikalarına tutsak edilecektir.
Ve ülkemizde, son günlerde görüldüğü gibi, pagan ayinleri ve toplumun İslam’dan koparılarak paganizme tutsak edilmek istendiği bir sürecin varlığına dikkat etmeliyiz!
Meselemiz
Cami-Toplum-birey
Cami-yaşam ilişkilerinde
“Caminin manasını ifade etmektir.”
Sosyal Eğitim Odaları, Aş evleri ve Mahalle Dayanışma Projeleri
Sosyal eğitim odaları demek; ders çalışma ortamı, derslere destek, psikolog-sosyolog desteği veren hizmetlerden,
Sosyal yardıma muhtaç engelli, yaşlı insanlara yönelik hizmetler gibi çeşitlendirilebilir.
Aş evleri demek; sadece mahalle sakinlerine hizmet veren aş evi değil, o gün o mahallede olup namaz vaktine denk gelenlerin bir sıcak çorba içebileceğini bilen yerler demektir.
Mahalle dayanışması projeleri demek; devletin ve yerel yönetimlerin verdiği hizmetle yetinememek, bu alanda destek verici hizmetler üretmek ve bizzat camide buluşan gençlerin, kadınların, erkeklerin namaz kılmak dışında da birlikte saf tutacakları hizmetler bulmak ve uygulamaktır.
Camiyi hayatın merkezine koymak, Hayatı Cami’de buluşturmaktır.
Dolayısıyla yeni yapılan Camilerde bu fonksiyonlara uygun fiziki ortamları sağlamak; mevcutlarında imkan dahilinde bu fonksiyonlarla hizmet vermesini sağlamak gerekir.
Cami; imamı ve dernek yöneticileri ile birlikte bulunduğu mahallede hayatın bütün alanları ile ilgili olmak ve dahil olmak ve müdahil olmanın adıdır
Bütünleştirmenin ve bütünleşmenin adıdır.
Mahallede ki cami;
Uyuşturucu problemi varsa,
Çevresinde aç açık varsa,
Şiddete uğrayan kadın varsa,
Hayvanların ekmek ihtiyacı varsa,
Evlerinde yaşlı bakıma muhtaçlar varsa,
Gece sokakta kalmış biri varsa,
Öğrenci evi varsa ve ihtiyaç sahibi iseler,
Mahallede öğrencilerin derslerinde desteğe ihtiyaç varsa,
Gençlerin güvenli internet alanı ihtiyacı varsa,
Gençlerin spor ile bağında
CAMİ MERKEZDE olmalıdır.
Caminin imamı eş zamanlı çok iyi bir psikolog, çok iyi bir spor hocası, çok iyi bir yaşam koçu olmalıdır.
Görevinin 7/24 olduğu esası üzerinden yürümelidir.
Cami çevresinde kapısına varıp hal hatır sormadığı ev kalmamalıdır.
Gençlerin de YAŞAM KOÇU olmalıdır.
Peki, bugün bu Hizmetleri veren kaç camimiz var acaba?
Biraz düşünüp, tartışmakta fayda var değil mi?
Bu çağrıya inanıyorum ki; herkes karınca-kararınca katkı koyacaktır.
Çünkü her camimizi Nebi Camisi kılmak bizim kulluk borcumuzdur.
Ne imam sadece namaz kıldırmak ile sorumluluğu biter, ne de topluluğun sorumluluğu namaz kıldım ve gittim ile biter.
Cami’nin çevresindeki her mesele Cami’nin ve topluluğun meselesidir. Cuma hutbeleri yaşadığımız, evrensel, yerel, bireysel ve toplumsal meselelerden,
Kopuk olmayacağı gibi, Cami’nin merkez olduğu çevredeki her türlü problemin camiye gelenlerce, cami derneklerinin, imamların, mahalle sakinlerinin ve kanaat önderlerinin, öğrencilerin oluşturacağı çözüm çabası günüdür. Çünkü cami hayattır.
Cuma bir kongre günüdür.
Kutlu gündür.