Her ne kadar canın yansa da
Her ne kadar yanan canını saklamaya çalışsan da
Seni göremesem de, gözlerine doyasıya bakamasam da
Hissediyorum konuşamadıklarını,
Duyuyorum gecenin karanlığındaki sessiz çığlıklarını,
Eşlik ediyorum dualarına,
Kıvrılıyor yüreğim savaşmaktan yorulmuş yalnız yamacına
Ama bir tek üzülen, bir tek dertli sen değilsin,
Bu kadar güçlü görünmek zorunda da değilsin
Bırak aksın akabildiği kadar gözyaşların,
Bırak uğurlansın davullarla zurnalarla hakkını alamadıkların
Düşünme artık bu kadar hesabın sahibi var
Gelenin de gidenin de, alanının da vereninin de inan bir bedeli var
Elbet yarına bırakır hak hesabını ama yanına bırakmaz
Sen ne kadar acele edersen et emanetini teslim etmek için
Zamanı gelmeden ruh bedenden ne yaparsan yap ayrılmaz
Haklısın, kimsenin sofrasında yer yok
Haklısın, çaldığın kapıların ardında buyur edecek adap yok
Kaderine terkedilmiş kalpler buzdan beter soğuk
Öyle bozulmuş ki sözler, yalan dillere olmuş konuk
Belli ki devir çoktan ayrılmış, bölünmüş ortadan
Kalıpları değişmiş dünyanın, belli ki çivisi çıkmış çoktan
Ben de sen gibi, onlarda bizim gibi baktıkça ağlıyoruz ahvalimize
Korkma yeşermez nifak tohumları biz daha ölmedik,
Sahip çıkıyoruz ilk günkü gibi kutsal emanetlerimize
Zulüm, zalimin arkadaşı, inançsız kalplerin can yoldaşıdır.
Zulüm, Allah'tan korkmayanların küffarla yaptığı cehennem ortaklığıdır
Bırak kussun kinini kusabildiği kadar insan görünen şeytanlar
Unutma, bu dünyanın üstü varsa bir o kadar da altı var...
Hakkı baki kılanlara selam olsun...
Kalemimden... Melek Kaya